Ze waren met een handvol, ze deden het op de fiets en trotseerden daarmee de regen. Gisteren, op de Internationale Dag tegen Homofobie, werd de eerste gay parade in de geschiedenis van Albanië gehouden. Ondanks de oproep van een minister dat ze allemaal "neergeknuppeld" moesten worden en ondanks enkele rookbommen, fietsten ze er dapper en zonder schroom op los, zoals je hier kan zien.

*Joegoslavië/Servië: de befaamde Servische (Joegoslavische) kunstenares Marina Abramović, die zichzelf tegenwoordig "de grootmoeder van de performancekunst" noemt, laat dit jaar weer van zich horen. Ze is tegenwoordig in Milaan te zien met The Abramović Method, een artistieke reflectie op drie eerdere voorstellingen. Eind juni staat ze samen met zanger Antony op de planken in de Antwerpse De Singel met een oeuvre-show (in de regie van Robert Wilson), The Life and Death of Marina Abramović. Hier meer info daarover; ook op Balkanboeken later meer info.

*Bosnië: Na haar regiedebuut In the land of blood and honey, over de Bosnische oorlog, is Angelina Jones op 3 mei ereburger van Sarajevo geworden. Dit jaar was het trouwens 20 jaar geleden dat de oorlog daar begon.

*Servië: de Serviër Miroljub Petrović, over wie meer info hier, dreigde ermee de Nederlandse dijken op te blazen, als Den Haag niet gauw Karadžić, Mladić en Šešelj vrij liet. Miro had zelfs al een filmpje gepost waarin hijzelf te zien was in een Nederlands duinenlandschap. Hij werd opgepakt in Belgrado. Meer hier.

*Servië: een in 2008 in Zurich gestolen Cézanne is teruggevonden in Servië.

*Albanië/Kosovo: op 7 april jl. werd de Belgische Albanees Iliaz Tahiraj gedood tijdens een geval van extreme verkeersagressie. De man stond de schade van een busongeval op te meten, toen hij een enkele slag op het gezicht kreeg van een agressieveling die het daar niet mee eens was. In de kranten verschenen portretten van de alom geliefde 56-jarige Iliaz, zoals in De Morgen, die hem citeerde: "Problemen, agressie in bus en metro? De bloedige onderdrukking van het studentenprotest in Kosovo, zijn land, 'dàt was pas agressie'" (14 april, 2012, Zeno p.4).

*Macedonië: veel langer geleden, op 27 september 1985, vond een Belgische Macedoniër de dood onder een kogelregen van de beruchte Bende van Nijvel. Zijn zoon Bozidar Djuroski, die zwaargewond de schietpartij overleefde, vertelde onlangs zijn verhaal in Humo (28 februari, nr.3730).


*Balkan: De Standaard (24 maart) maakt melding van een vernieuwde lijst van zogenaamde 'veilige landen'. Dat zijn landen waarvan asielzoekers hier in België vanaf nu weinig kans maken op asiel. Zes van de zeven nieuwe 'veilige' landen zijn Balkanlanden (naast India): Albanië, Bosnië, Macedonië, Kosovo, Servië en Montenegro. Bijna was Kosovo er niet bij geweest omdat, quote de krant, "een kabinetsmedewerker van PS-vicepremier Laurette Onkelinx  zich niet veilig voelde toen hij onlangs in het land was".

Vacances en Yougoslavie. De l'Adriatique à la Serbie. (=Marabout Flash), Editions Gérard & Co., 1963.

Alweer een oude Joego-gids voor de collectie. Het betreft een uiterst compact vierkantvormig gidsje, voorzien van tips voor de reiziger (voorbereidingen, onderweg, beknopt reiswoordenschatje) en een overzicht van de bezienswaardigheden, telkens uiterst summier voorgesteld.

Zoals op deze nostalgische Marabout-site te zien, is er ook een Nederlandse vertaling van dit boekje.

Balkanboeken berichtte al eerder dat massamoordenaar Anders Breivik iets met Servië heeft. Hij beschouwt namelijk Radovan Karadžić als een held. Nu blijkt ook dat Breivik van plan was om na zijn moordpartij een vliegtuigje te nemen om naar ... Servië te vliegen.

"Servië was zijn eindbestemming, Moldavië en Wit-Rusland alternatieven. "Breivik verklaarde dat hij van plan was om te vluchten naar een 'bevriend' land", zegt Roar Hansen van de politie in Oslo. In zijn manifest waarin Breivik afrekende met de multiculturele samenleving beschouwde hij Israël en Servië immers als 'bevriende landen"." Zo schreef Het Laatste Nieuws op 14 februari jl.

Caroline Lamarche, Dušan Šarotar, Une rassurante étrangeté. Regards croisés sur Mons et Maribor. Bruno Robbe Editions, 2012.

Vorige zomer bezocht de Franstalige Belgische schrijfster Caroline Lamarche -een grote dame in de Franse letteren (ze publiceert bij Gallimard); in Noord-België helaas amper gekend- de tweede grootste stad van Slovenië, Maribor. Deze stad in het Sloveense noordoosten is dit jaar Culturele hoofdstad van Europa en zo ontstond deze publicatie, waarin Lamarche het gezelschap krijgt van haar Sloveense collega Dušan Šarotar, die in Bergen/Mons verbleef en schreef, de Waalse stad die in 2015 Culturele hoofdstad van Europa wordt.

Šarotar heeft de Belgische hemel gefotografeerd (er zijn enkele foto's in dit boek opgenomen). Zijn bijdrage, die kwalitatief veel minder is dan die van Lamarche, bestaat uit een fragment van zijn recentste roman Blijf bij me, m'n ziel en enkele Belgische fragmenten over Van Gogh, Verlaine en Magritte. Toen Verlaine Rimbaud op een Brusselse hotelkamer had proberen neer te schieten, werd hij opgesloten in de gevangenis van Mons. Šarotar: "Tijdens zijn lange dagen van eenzaamheid, aangezien hij niet schreef, veronderstel ik dat hij ook keek naar de wolken en de hemel, die ikzelf heb kunnen zien in deze stad." (mijn Nederlandse vertaling, ook verder)

"Men zegt dat iedereen hier iets is, én dichter", zo schrijft Lamarche ergens in het begin van haar tekst over Maribor, die ze als titel meegeeft: 'Zoals in een Sloveense roman'. Geen betere ambassadeur voor een stad of een land dan de literatuur, moeten ze in Maribor hebben gedacht, want meteen na Lamarches aankomst krijgt ze een stapel vertaalde Sloveense boeken in de handen geduwd. Da's uitgelezen gezelschap voor de verkenning van een nieuwe stad, in casu de geboortestad van Sloveniës bekendste schrijver Drago Jančar, naar wie Lamarche ook verwijst. Lamarche put graag uit de Sloveense letteren, wat haar erg geslaagd essay nog extra kleur geeft.

Lamarche verkent de stad te voet of op de fiets. Ze schrijft niet met de oppervlakkige blik van een toerist maar heeft de tijd deel te nemen aan het dagelijkse ritme van de stad en te communiceren (vaak in gebroken Engels, nog vaker in blikken van verstandhouding en geglimlach) met haar inwoners. Op de groentenmarkt gaat ze erwtjes kopen bij een oudje: "Haar stalletje beperkt zich tot drie bussels wortelen, vier zakjes erwten en een handvol groene uien: haar ganse tuin." Elders ontmoet ze twee dames, een moeder van bijna 90, die Frans spreekt met een stem van jaren geleden, en haar dochter. Beiden zijn weduwe en de jongste krijgt chemotherapie. Ze beleeft haar laatste levensmomenten, zoals dit gesprek met Lamarche.

Gebald geschreven telkens maar erg kleurrijk laat Lamarche zo een stoet personages onderweg passeren. Steden zijn de optelsom van plaatsen en mensen. Als onvergetelijke filmfragmenten bewaar je de lokale sfeer in je herinneringen: het was op die bepaalde plek in de stad dat je toen dat gedenkwaardige personage hebt ontmoet.

Lamarche vertelt de geschiedenis van de stad aan de hand van de vier bruggen over de Drava-rivier en hun respectieve historische periodes. In de Pekarna, de vroegere bakkerij van de voormalige kazernegebouwen van de Joegoslavische politie, ontdekt ze een kunstencentrum, met gallerij, tweedehandsboekenverkoop en graffiti op de muren. Het is een voorbeeld van die talloze underground kunstenaarsplekken die over gans voormalig Joegoslavië (de ex-communistische wereld) gedijen in oude, vergeten gebouwen. Recyclage van geschiedenis.

Bij Lastovka ontdekt Lamarche het Sloveense ijs. "Een Sloveense ijsbol is het equivalent van drie bollen Belgisch ijs." Zo ontstaat al gauw een vast ritueel: "Elke avond, gekomen van het centrum, doe ik er zo'n 20 minuten over om thuis te geraken. Tijd genoeg om al wandelend één enkele bol Sloveens ijs te proeven. Aan het einde van mijn ijsje vind je dus de plek waar ik slaap."

Als ze zich afvraagt hoe ze het gevoel moet omschrijven als ze door de straten en parken van Maribor doolt, schrijft ze de titel van deze publicatie op: "Een geruststellende vreemdheid". Maribor is anders dan thuis (Lamarche is geboren in Luik), maar je bent er op je gemak. Het is ook de conclusie die de lezer kan trekken, als hij samen met de auteur de stad heeft verkend.

Lamarche eindigt haar tekst met een beroemde wijngaard in Maribor, die de oudste ter wereld zou zijn. Men helpt de wijnranken te overleven door jaarlijks stekken ervan naar verschillende plekken in Europa te sturen. Maar Lamarche vermoedt dat het in Maribor het magische water van de Drava is dat de wortels van de wijngaard al eeuwenlang voedt en heeft beschermd tegen pestepidemieën (cf. de pestzuil in het centrum van Maribor), branden, bombardementen en ander onheil waarvan de stad niet gespaard bleef in haar turbulente geschiedenis. Wat ons bij de Tweede Wereldoorlog brengt en het partizanenverzet tegen Hitler. Zo brengt Lamarche tenslotte hulde aan het onverzettelijke karakter van het Sloveense volk, tegen de nazibezetting. En ik voeg er graag aan toe: tegen de Habsburgers (bescherming van de eigen taal), tegen Tito (bescherming van het eigen kapitaal) en tegen Milošević, ter bescherming van de eigen vrijheid.

(merci, Caroline!)

Goran Todorovic en Zrinka Oberman, Smaak van een land dat niet meer bestaat. Recepten uit voormalig Joegoslavië. Fontaine Uitgevers, 2012. Uit de perstekst van de Amsterdamse boekhandel Pegasus, die het boek morgen officieel voorstelt: "Het eerste boek met recepten uit voormalig Joegoslavië. Over een keuken waarvan het karakter werd bepaald door de natuur en de geschiedenis, met Mediterrane, Turkse en Oostenrijks-Hongaarse invloeden. Zrinka Oberman en Goran Todorovic zijn partners in werk en privé. Beiden komen oorspronkelijk uit een land dat niet meer bestaat – Joegoslavië. Zij kwamen naar Nederland als econoom en jurist, maar gingen in ons land de creatieve richting op: fotografie, styling en foodstyling. In Smaak van een land dat niet meer bestaat laten ze ons een kijkje nemen in hun persoonlijke herinneringen over het eten uit de tijd toen ze in Joegoslavië woonden. Het is een prachtig, persoonlijk culinair plakboek vol smaken en herinneringen geworden."

"Nog een paar weken en dan krijgen we weer een hele avond lang onbeluisterbare Balkanbucht in onze maag gesplitst onder de noemer Eurovisiesongfestival. Gelukkig koos de VRT voor een jonge deerne en koos de Eén-kijker voor een lekker ouderwetse ballad. Zo kunnen we minstens drie minuten recupereren van dat Oost-Europese gejengel."

(uit: 'Desalniettemin' (column), De Standaard, 10 april 2012, p.D2)

(foto (Copyright Wikipedia): oud en nieuw Bakoe, Azerbeidjan, waar het Eurovisiesongfestival editie 2012 plaatsvindt)

De Servisch-Canadese auteur David Albahari verblijft deze maand op uitnodiging van de literaire organisatie Het beschrijf in residentie in Brussel. Op zaterdag 21 april om 14u praat hij met Sven Peeters.

David Albahari (Peć, 1948) werd geboren in Servië en woont sinds 1994 in Canada. Hij publiceerde een twintigtal romans, verhalenbundels en essays in zijn moedertaal. Albahari is ook een gevestigd vertaler van Engelstalige fictie en toneel naar het Servisch en vertaalde onder meer werk van Nabokov en Thomas Pynchon.

Albahari’s werk verscheen in zestien talen. In het Nederlands verschenen twee romans bij Cossee. Moederland (2002) is gebaseerd op het leven van Albahari’s moeder en op zijn eigen ervaringen als migrant, en werd bekroond met de belangrijkste Servische publieksprijs voor literatuur. Götz en Meyer (2003) is een internationaal gelauwerde roman over een man die zich verdiept in de misdaden van twee SS-officieren.

De auteur zal het hebben over even diverse thema’s als schrijven in ballingschap, de Servische (Joegoslavische) literatuur en de plaats van joodse auteurs daarin.

Sven Peeters is PEN-bestuurslid (PENflat-beheerder), co-auteur van de Belgradogids Het Kafana-Tribunaal (Clio, 2006) en Balkanboekenverzamelaar op www.balkanboeken.blogspot.com.

Org. De Groene Waterman, Het beschrijf

Praktisch:
De Groene Waterman, Wolstraat 7, 2000 Antwerpen
zaterdag 21 april, 14u.

David Albahari treedt ook op in gesprek met Johan de Boose en Saša Stanišić in Brussel op woensdag 18 april, zie hier.

Vier dagen lang Balkambiance in de Bozar te Brussel.



Kijk hier voor het programma en de praktische info.

"Dejan Anastasijevic (Servië) verbleef twee jaar in Brussel nadat hij zijn geboortedorp moest ontvluchten omwille van zijn kritiek op het Milosevicregime. Boris Korkmazov (Rusland) vond eveneens een veilig onderkomen in Brussel om te schrijven. Aude Merlin (ULB) praat met beide auteurs.

ORG. Passa Porta, Shahrazad - Stories for Life, U.L.B."

Meer info hier.

"De Canadees/Servische schrijver David Albahari (1948) en de Duits/Bosnische schrijver Saša Stanišić (1978) verblijven momenteel in residentie in Vollezele. Johan de Boose praat met beide auteurs over schrijver en ballingschap.

David Albahari (1948) werd geboren in Servië en woont sinds 1994 in Canada. Hij publiceerde een twintigtal romans, verhalenbundels en essays in zijn moedertaal. Albahari is ook een gevestigd vertaler van Engelstalige fictie en toneel naar het Servisch en vertaalde onder meer werk van Nabokov en Thomas Pynchon.

Albahari’s werk verscheen in zestien talen. In het Nederlands verschenen twee romans bij Cossee. Moederland (2002) is gebaseerd op het leven van Albahari’s moeder en op zijn eigen ervaringen als migrant, en werd bekroond met de belangrijkste Servische publieksprijs voor literatuur. Götz en Meyer (2003) is een internationaal gelauwerde roman over een man die zich verdiept in de misdaden van twee SS-officieren. Albahari beschrijft deze zoektocht in een subtiel evenwicht van humor en tragiek en speelt zo op ingenieuze wijze met identificatie en vervreemding.

De Duitstalige schrijver Saša Stanišić (°1978) vluchtte op 14-jarige leeftijd met zijn familie weg van de Bosnische burgeroorlog naar Zuid-Duitsland, waar hij sindsdien woont en Duits-Slavistiek studeerde. Hij schrijft poëzie, essays en kortverhalen in zijn tweede taal, het Duits. Vanaf 2001 wordt zijn werk gepubliceerd in diverse anthologieën en literaire magazines zoals Krachkultur en Edit. In het jaar 2006/2007 was hij stadsauteur van de Oostenrijkse stad Graz. Dat jaar verscheen ook zijn debuutroman Wie der Soldat das Grammofon repariert. In dit semi-autobiografisch verhaal, gesitueerd tijdens de Balkanoorlog, portretteert Stanisic de kleine Bosnische Aleksandar Krsmanovic, die met zijn ouders naar Duitsland vluchtte. De 14-jarige jongen vertelt met behulp van flashbacks over het leven en de mensen van zijn thuisland. Over het nieuwe land waar hij verblijft, vertelt hij fantasievolle en dromerige verhalen. Stanisic' debuutroman werd vertaald in meer dan 25 talen. Hoewel zijn moedertaal niet het Duits is, werd hij een finalist voor de Deutsche Buchpreis en werd zijn roman als luisterboek genomineerd voor de Deutsche Hörbuchpreis. Verder won zijn roman nog tal van andere prijzen zoals onder andere de Literaturförderpreis in 2007. In 2008 werd Wie der Soldat das Grammofon repariert opgevoerd door het theater van Graz. Stanisic schrijft ook theaterstukken, satires, radioshows, columns en een literaire blog.

In 2011 verbleef Saša Stanišić een maand in residentie in Villa Hellebosch waar hij aan zijn tweede roman werkte. Hij nam ook deel aan het Passa Porta Festival 2011 dat samenviel met zijn residentie."

Meer info hier.

*Mo-Magazine publiceerde onlangs een artikel over de Servische EU-scepsis naar aanleiding van de Griekse crisis. Griekenland gaat namelijk flink wat Serviërs ter harte (als orthodox broederland, als populaire vakantiebestemming) en de manier waarop de EU het meest zuidelijk gelegen Balkanland behandelt, doet een toenemend aantal Serviërs twijfelen aan het nut van een EU-lidmaatschap.

Uit het artikel:
"Een onderzoek van het Servische Bureau voor Europese Integratie (SEIO), een overheidsorgaan, laat zien dat Servië diep verdeeld is over het EU-lidmaatschap. Amper 51 procent van de bevolking is nog voor toetreding tot de EU, het laagste niveau in de twaalf jaar na de val van de voormalige president Slobodan Milosovic. 'De mensen zijn sceptischer dan de politici', zegt analist Srdjan Bogosavljevic. 'Kon je in 2000 nog verkopen dat het EU-lidmaatschap goed is voor de economie, nu lukt dat niet meer.'"

*De onafhankelijke nieuwssite DewereldMorgen is gestart met de rubriek Balkan Ekspres, een greep uit de actualiteit van de "onbekende" en "onbeminde" Balkanlanden. De eerste vier afleveringen lees je hier. Ons gedacht: goede poging om het zwarte infogat te vullen maar oppervlakkig en willekeurig gekozen topics.

(foto Copyright DewereldMorgen)

Het zijn intrieste berichten die ons in deze dagen bereiken vanuit Syrië. De situatie in het ondertussen berucht geworden Homs wordt in onze kranten sinds gisteren vergeleken met Srebrenica.

Van de De Morgen-voorpagina, 6 maart 2012:

"Vorige week maakte de geëvacueerde Britse fotograaf Paul Conroy de vergelijking met de Bosnische enclave Srebrenica, waar in de jaren negentig 7.000 mannen en jongens werden uitgemoord door Servische milities. Ook in Homs kijkt de internationale gemeenschap tot nader order machteloos toe. (...) Wat in Homs gebeurt, roept wel degelijk herinneringen op aan de Balkan."

Politiek commentator Yves Desmet titelt op p.2 zijn standpunt 'Syrisch Srebrenica'.

Goce Smilevski, De zus van Freud. Vertaald door Roel Schuyt. Anthos, 2012.

Net uit: een Nederlandse vertaling van de jonge Macedonische auteur Goce Smilevski (Skopje, 1975), die overigens deze zomer in Brussel zal resideren.

Uitgeverij Anthos, waar je ook een fragment kan lezen, schrijft over het boek:

"Ingenieus als 'De geschiedenis van de liefde' – dit is een must read voor de liefhebbers van Nicole Krauss.

Het is 1938. Nazi-Duitsland is Oostenrijk binnengevallen en heeft alle grenzen gesloten. Adolphina, Paulina, Marie en Rosa Freud hebben een voorgevoel van wat hen en Europa te wachten staat en hopen dat hun broer Sigmund visa kan regelen zodat zij Oostenrijk kunnen verlaten. Maar wanneer hij toestemming krijgt om zestien mensen mee te nemen naar Londen, zitten zij daar niet bij. Op het moment dat Sigmund naar Londen vertrekt, worden zijn zussen gedeporteerd naar het concentratiekamp Theresienstadt en daar later vermoord.

In het kamp raakt Adolphina bevriend met de zus van Franz Kafka, Ottla. Zij lijdt aan geheugenverlies. Bij gebrek aan een eigen geheugen vraagt Ottla aan Adolphina om haar levensverhaal te vertellen. Dit verhaal voert terug naar het Wenen van eind negentiende en begin twintigste eeuw. Het geeft inzicht in de relaties binnen de familie Freud, met name de relatie tussen Sigmund en zijn ouders, die als basis voor zijn latere ideeën heeft gediend. Met 'De zus van Freud' weet Smilevski de lezer mee te voeren naar het rijke Wenen van eind negentiende eeuw. Hierbij legt hij nadruk op het huwelijk, de positie van vrouwen en de worsteling die de joodse gemeenschap toentertijd moest ondergaan om te overleven."

Een recensie in Knack lees je hier.

Naar aanleiding van Gedichtendag 2012 was Marrek Blich, de dichter met de drie paspoorten, in januari te gast in de prachtige Braem-bibliotheek van Schoten. Hij las er voor uit zijn werk (zie foto). De schrijver dezes had de eer de inleiding bij zijn gedichten te mogen uitspreken. Een fragment daaruit:

"Ik wil kort iets zeggen over Blich, omdat enkele van zijn biografische gegevens belangrijk zijn, denk ik, om zijn poëzie beter te begrijpen. Blich is houder van drie paspoorten, een Belgisch, een Duits en een Kroatisch. Hij heeft ooit eens in een interview gezegd dat hij die alledrie terstond had willen ruilen voor één enkel Joegoslavisch paspoort maar helaas voor hem is hij te laat geboren om dat eertijdse land zijn moederland te kunnen noemen. Wat hem niet belet geregeld naar het land van Tito te verwijzen.

En wat hem zeker niet belet om constant rond te zwerven in de regio van het voormalige Joegoslavië. Zijn gedichten gaan dan ook over schrijven tussen Oost en West en over bijzonder mensen die hij onderweg ontmoet of die hij heeft achtergelaten in zijn geliefde Belgoslavië (zijn gedichten zijn bijna allemaal aan iemand opgedragen). Een greep uit zijn inspiratiebronnen: de stad, Balkanhelden (al dan niet ironisch bedoeld), Ottomanen of Habsburgers, café’s of kafana’s, waar de vrouwen, de vriendschap en de drank nooit ver weg zijn."

Bij wijze van illustratie droeg hij zijn eerste gedicht op aan een zekere Michiel.

"(voor michiel)

'ami, remplis mon verre'

ik mis je vriend
ik mis je in deze straten
in deze kroegen
de toog is me soms te leeg, verlaten,
is zo zonder je schouder te hoog

stil is de nacht zonder je dronken stem

ja, m,
ik mis je tot in de diepste voegen
van mijn lijf en stad

en, vriend, ik heb nog nooit zo’n dorst gehad…"

Blichs optreden in Schoten was een kort intermezzo in zijn huidige verblijf in Wenen. Vanuit de voormalige hoofdstad van het Habsburgse rijk, temidden van de "Kakaanse resten" (Benno Barnard), kreeg Balkanboeken onlangs een email, met daarin volgend citaat.

"Ik denk dat ik straks een pintje ga pakken met Miroslav Krleza erbij.. Hij heeft een fantastische passage geschreven in zijn boek "de Glembays" over de Witte Stad:
(de context is juist na het fatale jaar 1918...)

'... Deze zware crisis duurde twee lange jaren tot hij op een dag (het was een late herfst) van zijn laatste geld, als in stervensnood, een ticket kocht en via Pest naar Belgrado reisde, teneinde contact met de Servische diplomatie te leggen, of zich anders van kant te maken. Na ellende in Wenen nu ellende in Belgrado. In Belgrado was alles alleen nog ellendiger. Modder in de straten, ketels met teer, acetyleenlampen, kastanjepoffers, openbare toiletten en de burek van de Macedoniche burekbakkers, het was allemaal om ellendig van te worden. Ridder Oliver Urban, penvoerder van het koninklijke en keizerlijke gezantschap in Madrid, zat daar aan zijn zevende rakia in een of ander smerig café aan de Sava, luisterde naar de zigeuners, nipte van zijn zevende rakia en had niet één bruikbare gedachte in zijn hoofd. In hem heerste volmaakte leegte. Een vacuüm van rook, zigeunermuziek en verder slechts een vaag besef van zijn verblijfplaats: hij, ridder Oliver Urban, zat daar te drinken in een Oost-Europese binnenhaven die "het belangrijkste handelsknooppunt was voor het Nabije en Verre Oosten": langs dit "belangrijke knooppunt", misschien wel precies door dit café, trokken de kruisridders op weg naar Byzantium! Godfried van Bouillon was met zijn vlaggen en banieren langs deze kroeg gekomen, en ook de nobele ridder prins Eugen, en nu was alles hier nevel en modder, neerslachtigheid en rakia...'"

Prachtige lelijkheid.

Miroslav Krleža, De Glembays. Vertaling Guido Snel. De Bezige Bij, 2007.

Naar aanleiding van de aankomende gemeenteraadsverkiezingen later dit jaar heeft Open VLD de kaart van Brussel een beetje hertekend, of beter: heringedeeld. "Balkanistisch" wordt het ietwat vreemd in dit artikel op Brusselnieuws.be genoemd.

Naar aanleiding van de benoeming van Slovenië's tweede grootste stad Maribor tot Culturele hoofdstad van Europa 2012, gaan de Belgische schrijfster Caroline Lamarche, haar Sloveense collega Dušan Šarotar en de schrijver dezes in gesprek over dit fijne stadje, de cultuur, het land en de regio. Deze ontmoeting vindt plaats in Luik op 5 april a.s.

Hieronder alvast de tekst uit de programmabrochure, meer details (in het Nederlands) volgen later.


"Maribor 2012
5 avril
Mamac

Suite à la parution du livre de Dusan Sarotar (Slovénie) et Caroline Lamarche (Belgique) : UNE RASSURANTE ETRANGETE. REGARDS CROISES SUR MONS ET MARIBOR, deux écrivains belges la Wallonne Caroline LAMARCHE et le Flamand Sven PEETERS nous
parleront de ce qui fait aujourd’hui les charmes et les séductions de MARIBOR , de la Slovénie et des Balkans : cela se passe à travers une mémoire bien conservée et une forte modernité culturelle.
Au cours de la séance, Pierre HEBBELINCK qui rénove actuellement notre Emulation reprendra ce thème de l’expansion urbaine vue comme compétition pacifique pour émerger sur la carte des cultures.
Une organisation de l’ALPAC avec l’aide de Liège Vitrine des Capitales Européennes de la Culture , du GRE- Liège et de la Fondation MONS 2015

MAMAC
Parc de la Boverie 3 – 4020 Liège
04 232 16 09
jacques.dubois@ulg.ac.be"

"Nu Kosovo er een asterisk* bij heeft gekregen, zullen ze zich er wel de Galliërs van de Balkan voelen."

(twitterbericht op 24 februari 2012 van de Nederlandse, in Sarajevo verblijvende journalist Marcel van der Steen)

Onlangs kwamen Servië en Kosovo overeen dat Kosovo die naam mag gebruiken in dipomatiek verkeer, enkel als er een asterisk achter de naam geplaatst wordt. Servië weigert nog steeds de eenzijdig uitgeroepen onafhankelijheid van haar zuidelijke provincie te erkennen, maar deed deze toegift om aldus zo goed als de positie van kandidaat-EU-lidstaat te verwerven.

(bron foto: kosovokosova)